Expositie en schrijven.

Nou dat had ik nooit gedacht, dat mijn creaties nog eens mee mochten doen op een expositie.

In Streekmuseum De Meestoof in Sint-Annaland

wordt al een paar jaar een winterexpositie georganiseerd, met werk van eilandelijke (hobby) kunstenaars.  Laat het nu zo zijn, dat mij ook gevraagd is, om een paar dingen weg te zetten!  Ik heb de sculpturen voor de dag gehaald, eentje die bij iemand anders staat, opgehaald en ze netjes bijgewerkt, en daar stonden ze dan, alle zes de objecten , klaar voor transport.

Inmiddels is de expositie achter de rug en ik heb fijne reacties gekregen. Ja zelfs 1 sculptuur verkocht.

Voor wie het niet wist, of niet in de gelegenheid was om te komen, hebben we een paar foto's gemaakt. De gedachten bij de sculpturen staan ook op papier, dus wie wil kan hier nog even een snufje meenemen van wat er te zien was.

Dit was het zaalblad met wat info over de 'kunstenaar'. Wat officieel zeg... 😏

HELEEN BUTH- VILLERIUS

Heleen Buth-Villerius is op 5 oktober 1957 geboren in Oud-Beijerland.

Ze is gehuwd, heeft 5 kinderen, 4 schoonkinderen en 9 kleinkinderen.

Ze woont sinds mei 2008 in Poortvliet.

Op het gebied van kunstzinnige creativiteit heeft ze diverse technieken bij de kop gehad. Deze sculpturen van zelfhardende klei zijn daar een voorbeeld van.

Verder heeft ze ervaring met speksteen, ze fotografeert, ze schildert en ze schrijft kinderboeken. ( zie vitrine hiernaast)

Sculpturen als deze vinden hun oorsprong in actuele, vaak aangrijpende gebeurtenissen of gemoedsaandoeningen, veelal met een Bijbelse gedachte als achtergrond. Zo is het mogelijk dingen te verwerken.

Verschillende sculpturen vonden als speciaal geschenk hun weg naar een nieuwe eigenaar. 

Gedachten bij de sculpturen

Soms is een lied genoeg. Soms wil je het iets anders zeggen.

1. Lichtdrager   "Laat uw licht alzo schijnen.."  Mattheüs 5:16

*Zoek je licht? Je kan ook zelf een lichtje zijn!

Jezus zegt, dat hij hier van ons verwacht

dat wij zijn als kaarsjes, brandend in de nacht

en Hij wenst dat ieder tot Zijn ere schijn'

Jij in jouw klein hoekje, en ik in 't mijn..      

2. Koestering   "Ik ben het licht der wereld; die Mij volgt, zal in de duisternis niet wandelen, maar zal het licht des levens hebben." Joh 8 : 12

*Ik wandel in het Licht, met Jezus.

En luister naar Zijn dierb're stem

En niets kan me ooit van Jezus scheiden

Sinds ik wandel in Het Licht met Hem

3. Fier   "Ik ben zwart, doch liefelijk"  Hooglied 1: 5

Ik ben zwart doch liefelijk. Wat een mooi gezegde. Zwart in jezelf, maar liefelijk in Gods ogen om Christus' wil. Dat maakt klein, bescheiden. Maar ook: Fier. Want wie dit weet, hoeft zich nu vanwege de zwartheid niet meer te schamen. In Gods oog ; toch liefelijk. Hij heeft het Zelf gezegd.

4. Overwinning   "Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars, door Hem, Die ons liefgehad heeft". Rom 8: 37.  Gemaakt en geschonken n.a.v. overlijden van een dierbaar nichtje. NIET te koop

*Als je na veel zieke en zorgvolle dagen als 19- jarige afscheid moet nemen van dit leven is dat schokkend. Veel te jong, zeggen we dan. of: Ze heeft de ongelijke strijd moeten opgeven. en we zij stil.

Er is ook een keerzijde. We mogen haar verlost weten van alle smart en pijn. Ze heeft niet verloren, maar -door de dood heen- dit leven met al zijn lijden overwonnen. In Hem, Die haar van eeuwigheid had liefgehad. Daarom: Toch overwinning!

 

5. Overgave: (Braziliaans bruin speksteen.)

"Moede kom ik, arm en naakt, tot de God Die zalig maakt. "

Zangbundel Joh. de Heer lied 283  

6. Alles wordt nieuw: (Groene Iranese speksteen)  "De koe en de berin zullen tezamen weiden" Jesaja 11:7

Wat kan er een verlangen zijn

verlangen om verlost van alles,

en nog het meest van ons zelf,

verlangen naar een nieuwe hemel

en een nieuwe aarde.

Waarop gerechtigheid zal zijn.

En waar God alles zal zijn

En in allen..

En hier een paar foto's…

1.

2 

3 

4

5

6

Toen de coördinator van de expositie hoorde van een andere vrijwilliger dat ik ook kinderboeken heb geschreven, nodigde hij me uit om ook daar een vitrine mee te vullen. Dus daar ben ik de volgende dag nog mee aan de slag geweest.  

Aangevuld met wat spulletjes van mijn verzameling oud speelgoed was ook dat een leuk gezicht. 

 

Bij de opening. Ja hoor ze heeft gewoon haar jas aan. Boerentrien, haha.😅

 

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het "Helend schrijven" nadert alweer de 7e sessie.

 

Man man, wat raakt het me. De ene keer meer dan de andere, maar het is heerlijk om zo met elkaar en als individu bezig te zijn; op een positieve manier schepje voor schepje de modder van je eigen ik afgraven. Al doende, kom ik tot allerlei ontdekkingen. Die ik  lekker voor mezelf houd. Nou vooruit; éen ervan wil ik hier wel delen: het zoeken naar innerlijke verbinding, iets wat mij behoorlijke parten heeft gespeeld, al vanaf mijn jong jaren, heeft voor heel wat opschudding en schade gezorgd in mijn leven. Nu ik me dat bewust ben, vallen er alweer puzzelstukjes op hun plek. Daar laat ik het even bij voor nu. In Maart start een nieuwe sessie, dat wordt weer een andere dan deze, en ik neig er sterk naar om nog een keer mee te doen. Er is nog plek! Geertje is gewoon een heerlijk mens. (Bij sommige mensen heb je het gevoel dat je ze veel eerder had willen leren kennen..) Hierbij de link om er meer over te lezen. https://helendeverhalen.nl/helend-schrijven/

ik ben trouwens ook begonnen met mijn hele leven op papier te zetten, vanaf mijn aller-vroegste herinneringen. Wat kan een mens zich veel herinneren! Ach ja, ik geloof dat het bij mij wel extreem is, hoor, wat er in die bovenkamer bewaard zit. Dat is te verklaren uit hoe mijn wezen is, HSP, beelddenkend en een sterkte rechter hersenhelft. Als je alles opschrijft en overziet, kom je soms ook tot een helderder zicht op feiten en gevolgen. En dat is heel nuttig. 

En verder.. Soms, op sommige dagen  heb ik een paar momenten op een dag het idee dat de bekkenbodem gaat begrijpen dat het anders mag. Dan voelt hij niet zo heel erg gespannen, ja soms zelfs ontspannen! Wie had dat gedacht! 😜 Meestal zijn dat dagen waarop er niets op de planning staat. Dus bezigheden en verplichtingen zijn kennelijk nog altijd 'spannend' voor Becky. Ik zal er nog maar met een gerust hart rekening mee houden. De hele wereld draait gewoon door, wat heerlijk. Waar het precies aan ligt, aan de Chiropractie, aan de oefeningen, aan de Haptotherapie , aan het schrijven.... ik  zal het misschien nooit kunnen achterhalen. 

Er gebeurt van alles binnen in mij. Ik ben zelfs een keer BOOS geweest.

 

Niet te geloven zeg. Boos op die nare spanning, die mijn lijf niet uit wil. Maar die nu ( heb ik het idee) af en toe aan het  'zoeken' is. Kan kloppen, het verplaatst zich, zegt de therapeut. Daarbij leerde ik dat de bekkenbodem staat voor levensbelang; de buikzone voor je gevoel; de borst en hartstreek voor je compassie; schouders, nek en hoofd voor het uiten van dingen, de benen voor de steun en armen en handen voor het 'handelen' van dingen. Kijk. Zo leer je weer eens wat. 😁 De spanning in mijn bodem betreft dus levensbelangrijke kwesties. Tja, dat was geen verrassing.. Maar mij is opnieuw verzekerd dat ik op de goede weg zit. Ik mag blijven opletten dat ik mijn dingen met kalmte en aandacht doe. Dat ik bewust die 'vertraging' inbouw om niet opnieuw van hoplakee flow te gaan. Iets wat je heel lang op een bepaalde manier hebt gedaan, vervang je niet zomaar door ander gedrag. Ik merk zelf ook wel dat dat cruciale zaken zijn. En dus; als mensen/ omstandigheden acties van me vragen die niet in mijn straatje passen, zeg ik vriendelijk maar beslist "Nee". Zonder me te schamen of uitleg te geven.

Trouwens: allen nog de Beste Wensen en Gods zegen voor het nieuwe jaar! het kan nog net. Tot de 14e, toch? 😄 

Het bewijs geleverd

Net was ik even buiten bezig. Lekker, een berg dood blad opgeruimd, het straatje aangeveegd. Heel veel nog-van-voor-de-herfst-troep weggedaan, zelfs een paar kapotte potjes en bakjes in de Kliko gedaan ( ja echt!) En opeens hoorde ik ze aankomen. Een langzaam aanzwellend gesnater vulde de lucht, een enorme formatie ganzen vloog over. Het ge-gak was spectaculair, de groep was ook heel groot. Altijd prachtig om te zien, en te horen hoe het geluid langzaam weer verdwijnt in de verte. Ik wilde verder gaan met mijn klusje. Maar; daar hoorde ik opeens nóg een gakkend geluidje. Heel zielig, het klonk bijna hulproepend. Eén gans was kennelijk achtergebleven, en vloog wat richtingloos boven mijn huis heen en weer… Gak, gak..  Zomaar in z’n uppie… Ach ’t is zonde, dacht ik…. die is de groep kwijt.  Ik moest meteen denken aan de p.p.s. die iemand me eens toestuurde, getiteld: ‘De les van de ganzen’. Wat was dat mooi. En wonderlijk, hoe schoon de Schepper in die dieren het instinct heeft ingeschapen om te doen wát ze doen, en hóe ze het doen.

De eenzame gans in het vizier houdend, bedacht ik hoe mooi het zou zijn als het klopte, wat in die p.p.s. stond….. en dat zou  overleven…

Opeens… hoorde ik twee ‘gakjes’. Wat schetst mijn verbazing… Vanuit de richting waarheen de groep was weggevlogen, kwam er eentje terug. Hij vloog op de eenzame gans af, cirkelde om hem heen, en samen gakkend vlogen ze verder, de groep achterna. Toen was het weer stil boven mijn huis.

 

Terwijl ik het typ, zit ik met kippenvel om mijn armen.  Wat was dat mooi. En wonderlijk, hoe schoon de Schepper in die dieren het instinct heeft ingeschapen om te doen wát ze doen, en hóe ze het doen.  Het bewijs dat de p.p.s. klopt, is geleverd. We kunnen er veel van leren. Wil je de les ook een zien, kijk dan op

http://www.youtube.com/watch?v=p9SEbI8W5B4  

Tot de volgende keer! :D

 

tweede leven

Nee, ik niet hoor, ik zou wel negen levens kunnen gebruiken, zeg ik wel eens.
Maar ditmaal kregen twee lampen en een stoelhoes een tweede leven.

De lampen hebben jarenlang samen dienst gedaan in mijn woonkamer. Met z'n tweeën bemanden ze mijn dressoir, ze gaven samen een prachtige hoeveelheid weldadig licht. De ene voet, afkomstig van Ikea, had ik op een rommelmarkt gevonden, de andere (identieke) kwam ik - niet te geloven- een paar jaar later tegen. Met twee kappen, ook van de kringloop vormden ze een deftig stel. Maar we verhuisden, en het dressoir kwam op onze slaapkamer terecht waar het net onder de schuinte van een dak paste. Maar; geen plek meer voor het lampenechtpaar.

   

Dus verhuisden ze naar mijn winkeltje. En daar staan ze nu al een paar jaar te wachten op een nieuwe baas. Zonde eigenlijk, ze zijn best mooi. Op een dag ontdekte ik een wazige vlek op een van de kappen. Nu zou ik er vast geen nieuw baasje meer voor vinden, dacht ik beteuterd.
Dus , geïnspireerd door enkele malen een voorbeeldje te hebben gezien, toog ik aan de slag met een restje van een oud, net-van-wit-af dun stofje, en de naaimachine. Een lange reep, die de kap van boven tot onder bedekt, kreeg een 'tunnel' opgestikt. De korte kanten werden aan elkaar genaaid, er kwamen zoompjes aan, en een reep kantachtige stof werd door de tunnel geregen. Toen was het kwestie van netjes draperen en kijk eens.... Nu staan ze te koop voor 15 euro per stuk.

 

 

 

Dan de stoelhoes.

 

Hij stond op de nominatie bij Dorcas om in de lorrenmand te verdwijnen. Hoh ho.... nee nee.... Meegenomen naar huis, heeft hij ene tijdje in de wachtruimte gebivakkeerd. Tot voor de lampenklus de naaimachine op de tafel stond, en hij er aan moest geloven.

 

De vuile plekken omzeilend, kwamen er 5 slabben, 4 grote en 4 kleine washandjes tevoorschijn.

 

Heerlijk toch!

 

 

 

 

 

Lieve groetjes en veel recycle inspiratie toegewenst!

Zonde om weg te gooien

Ja dat weten we inmiddels he, 'zonde om weg te gooien' is hier een gevleugeld gezegde. Maar ja, als iets kapot is, wat dan?

Toen de kinderen nog klein waren en we in een zwarte-sneeuw-periode elk dubbeltje moesten omkeren (Zo heeft alles in het leven toch weer zijn nut, nietwaar...) bedacht ik op zulke gaatjes een trucje; een applicatie. Ze waren er in de winkel ook wel, applicaties, maar die waren onbetaalbaar voor ons budget. Dus bedacht ik iets anders.

 

Een trucje dat ik vanmiddag ook weer heb toegepast op een paar kledingstukken.  Bij het sorteren van kleding die wordt ingeleverd bij Dorcas kom je ook wel eens kleding tegen die op zich nog goed is, maar ja... een gaatje middenop, dat kun je toch niet meegeven? 

Wat ik gefrutseld heb op die kleding voor Dorcas wil ik ook weer graag doorgeven aan mensen die heden ten dage ook moeten ( of willen) opletten...

Ooit kwam ik een aantal reepjes stof tegewn die over waren van een (oude) trouwjapon.  De reepjes stof bestonden uit allemaal bloemetjes, zeer geschikt om los te knippen. Ze dreigen in de vuilnisbak te belanden. Ik heb lekker in de luie stoel al de bloemetjes losgeknipt en in een zakje gedaan. voor.... je weet maar nooit... En nu kwamen ze van pas.

 

 

                                        

 

Volg de fotootjes maar die zeggen genoeg.

 

Lief babyjurkje, maar er zit een gaatje in...

                                    

                                         

 

      

 

 

      

 

       

 

          

 

hetzelfde met een rokje

 

Kijk, die kunnen weer mee op transport, voor de allerarmsten in de wereld.

 

www.dorcas.nl

 

 



                                         



Voederhart en XL boterhamzakjes krans

Naar aanleiding van het vorige blog  een paar knutseld die eigenlijk een vervolg zijn op het zakjeshart. Een Voederhart en XL boterhamzakjes krans. Welke zal ik eerst doen?

Eerst de Krans maar, daar staat de beschrijving tenslotte al van in het vorige stuk. Als basis heb ik een metalen ring van een afgedankte lampenkap (ooit bewaard voor - je weet wel- daar doe ik ooit nog wel eens iets mee...)

Deze ring omgeknoopt met 200 opengeknipte boterhamzakjes. Lekker los openfrommelen, lint eraan en klaar. Hij oogt wel fraai he... Ook deze krans kun je nog versieren met bv van die piepkleine lichtjes van de Action,dan is het helemaal af! Of veertjes, pareltjes, noem maar op, ga maar weer lekker fantaseren!

Dan het voederhart: hiervoor opnieuw een stomerijkledinghager omgebogen tot hartvorm;

Het hart een de bovenzijde in de 'kneep'openknippen met een tang, of gewoon net zo lang om en om buigen tot hij het begeeft.

 

Als beide zijden vol zijn, de uiteinden met een tangetje ombuigen tot bijna gesloten rondjes, die je in elkaar kun haken om het hart te sluiten.

 

 

Alvorens het hart definitief te sluiten ( rondjes dichtknipen) een pindazakje of vetbolletje aanrijgen.

 

 

 

Als alles is aangeregen kun je het hart evt. nog versieren met wat je voorhanden hebt. 

 

 

  

 

veel plezier!!!

 

 

 

 

Bo-ter-ham-zak-jes-hart...

Wat heb ik nou gemaakt, iets wat ik zelf denk ik zomaar niet zou ophangen...

Maar als je je inbeeldt dat het organza is.... lijkt het toch wel leuk.

Iemand vroeg of ik het zag zitten om iets met boterhamzakjes te maken. Vooruit dan.

 

Een oude kledinghanger van de stomerij tot hartvorm gebogen,

 

 

 

 

 

 

heeeeeeeel veel boterhamzakjes; het dichte randje van onderen eraf knippen, vervolgens de zakjes een voor een om de hartvorm knopen

 

 

 

en de boven-en onderkanten open frommelen. Net zo lang tot het hele hart gevuld is.

 

 

 

Koord eraan om het op te hangen of leg het gewoon plat op tafel met een leuk windlicht er in. Klaar.

 

 

P.S. Een krans kan natuurlijk ook ;-)

 

lange avonden, wildbreien en sfeerlichtjes

 

De tijd van langer wordende avonden en sfeerlichtjes is aangebroken. Nu kun je natuurlijk naar de action rennen om iets gezelligs in huis te halen wat die sfeerverlichting betreft, maar waarom niet zelf aan de slag met iets wat je nog hebt liggen in je doos ( of dozen.. hihi..) met spulletjes waar je ooit nog wel eens wat mee ging doen? Heb je ook meteen weer iets unieks in huis. Want wat je zelf maakt, tja, daar is er nu eenmaal maar 1 van op de hele wereld.

Ik had een paar cylindervormige, glazen vazen. Zonde om weg te doen maar in de brede zit een barstje en de ander is voor mijn interieur eigenlijk te 'strak'.

Iemand had een aantal klossen breimachinegaren en lockmachinedraad, waar ze eigenlijk niets mee deed. Lieve kleurtjes, op zich, dat wel, roze, lila, groen, roomwit..  en ik heb ze aangepakt onder het motto Daar doe ik nog wel es wat mee en ze zo op het nippertje gered van de afvalbak. Wel nu, lockgaren is zo dun dat je er weinig mee kan doen, dan alleen locken, maar ik heb van de vijf klossen alle draden bij elkaar genomen en op een aantal bollen gewonden. Mooi klusje tijdens het oppassen op mijn kleinzoon, twee morgens per week. Zodoende was ik opeens de trotse bezitter van vijf bollen zacht gekleurd brei-of haakgaren.

Ik ben gaan breien, zomaar twee recht twee averecht en had op een gegeven moment een lapje, waarvan ik dacht tja, wat doe ik er nu mee? Van die ene lap heb ik een kruikenzak genaaid, die is naar Dorcas gegaan. Verder heb ik er een sjaaltje en mutsje van gemaakt dat was warempel nog lekker warm ook...
   

Toen zag ik die vaas staan en dacht: Kom, we gaan lekker wildbreien, zo noemen ze dat geloof ik, tegenwoordig, en dan is het opeens weer heel hip, een hoesje voor om die vaas, en die kan ook weer op tafel, met een mooi boeket in zachte kleurtjes, dan kan het weer wel... 

 

 

 

  

Meteen kwam ik die brede tegen met dat barstje erin, en ik ha van een gehaakt kleedje de gerafelde randena fgeknipt, en dat mocht gaan denen als omhulsel voor de berede glazen pot. De zijkanten als een soort corsetje bijeengeregen met een stukje koord en ze kunnen het heel goed samen vinden..
En zo kun je glazen potjes etc weer nieuw leven inblazen.

Kijk, nu hoef je mijn resultaat echt niet mooi te vinden, maar het is weer ter inspiratie, overigens ook als variatie op het ooit gepubliceerde sfeerlichtje met berkenschors zijn dit even twee grote broers/ zussen.. Veel recycleplezier weer, en ik ben erg benieuwd naar jullie hergebruik resultaten! Laat eens wat zien!

 

P.s. Wat dacht je van kleine potjes met een oude Franse krant of een oud Engels boek? Dit fotootje is overigens niet van mij  maar heb ik even van internet gehaald; de mijne heb ik nog niet op foto's staan. Eerlijk is eerlijk!

Doeidoei!

  

Hartjes en Hommelstein

Hartjes en Hommelstein

Als ik kijk hoe lang het was geleden dat ik iets had geschreven schrik ik altijd weer. Veel te lang dus. Ook nu weer. Maar ja, we hebben het allemaal druk met noodzakelijke of soms ook wel minder noodzakelijke dingen en voor je er erg in hebt is er weer een week, (lees: maand) voorbij. Veel nieuw dingen heb ik niet ontdekt om te maken, of het moet zijn dat ik met de stoffen hartjes uit een vorig blogje iets heb gemaakt, om aan te geven dat mijn gepruts slechts aanzetjes zijn om je verder lekker helemaal de ruimte te laten wat je er wel of niet mee doet.  Om ook te laten zien dat je je door een foto hier niet moet laten misleiden, en zeker niet down te laten maken, heb ik de deprimerende hartjes ;-)  verwerkt in een vrolijke setting.

Ik heb het fotootje gemaakt met gevaar voor eigen leven, want in het nestkastje, dat naast de rozenboog hangt, en dat eigenlijk voor vogeltjes is bedoeld, huist momenteel een hommelfamilie. Het vlijtig af en aanvliegen is een prachtig gezicht, om over het geluid maar niet te spreken. Maar goed, ze verdedigen hun territorium, en toen ik gistermiddag bezig was een paar nieuwe dingen te planten, zwermden ze min of meer in paniek om me heen. Gelukkig ben ik niet bang van insecten -als je kalm blijft gaan ze doorgaans vanzelf weer weg- dus ik zeg: ja rustig maar, IK WOON HIER en jullie logeren hier maar; niet zoveel babbels dus… en bovendien: ik kom in vrede. Goed; op een gegeven ogenblik dropen ze af. Maar toen ik vanmorgen de foto ging maken kwamen ze weer controleren of ik vriend of vijand was. … ze hadden mijn geurtje kennelijk niet onthouden.. Nou ja… het is weer goed afgelopen. Al met al: het is een bedrijvige boel in Hommelstein. Je ziet de hommeltjes met de week groter worden. Tot ze allemaal zijn uitgevlogen en hun eigen gezin gaan stichten. Dan is het opeens oorverdovend stil in de tuin rond het kastje. Nog iets bijzonders: het kastje hangt middags in het volle zonlicht en dan gebeurt er iets prachtigs: De hommeltjes gaan in een kringetje op de rand van de vliegopening zitten en beginnen met hun vleugeltjes te trillen om zo hun hokje te ventileren. Wat zit de natuur toch prachtig in elkaar!

Maar; om op de hartjes terug te komen: Je hoeft echt geen berg geld neer te tellen, om zo’n leuke eigentijdse decoratieve tak te verkrijgen. Als je, net als ik, een jutter bent, heb je misschien wel ergens zo’n mooie dooie tak liggen, die je ooit ergens  vond. Ik heb een paar van zulke takken grijs gemaakt met een restje latex en ben aan het versieren gegaan. En kijk… dan zien de sullige hartjes er opeens heel vrolijk uit.  

Maatschappelijke Verantwoording en Hergebruik... giechel-giechel.

Eerst weer eens gaan zitten voor iets leuks. Ja echt; ik heb iets heel leuks gedaan. Je zal zeggen jij doet altijd alleen maar leukigheid, nou een heel eind klopt dat wel, maar dit was echt iets nieuws, en dus... Luuster! Ik kreeg een meisje aan mijn beeldscherm die vroeg of ze in De Warme Stal kon stage lopen t.b.v. haar Maatschappelijke Stage op het voortgezet onderwijs. Even was ik stil. Stage? Bij mij?? 'Ja in uw winkeltje of zo...',  hielp ze me op weg. Ik nodigde haar uit voor een gesprekje face to face  - dat praat wat lekkerder. Met een groot glas sinas en een koekje kletsten we verder. Stage. In mijn winkeltje. Juist. Even voor alle duidelijkheid: Ik woon in een dorpje met nog geen 1700 inwoners, in een achterafstraatje en heb een klein snuffelwinkeltje van een aantal vierkante meters aan huis, waar zo heel - heel af en toe iemand komt aanbellen... Ik zag dus nog niet meteen hoe we dat zouden moeten invullen, zodanig dat ze er ook echt iets aan zou hebben wat praktijkervaring betreft. Want van zitten wachten op mensen die niet komen word je ook niet veel wijzer. Enneh.... moest je geen erkend leerbedrijf moet zijn voor zoiets, en .. nou ja,  we praatten gewoon even door over het hoe en wat.  Zij hielp mij aan het inzicht dat de stage bedoeld was om een klein beetje ervaring op te doen met mensen in de maatschappij, maar dan anders dan in je gewone doen. Misschien konden we ook wat creatiefs doen of zo... Ik knikte. Wilde haar natuurlijk helpen, alleen wist ik zo snel niet hoé. We spraken af dat ze eerst aan haar lerares ging vragen of dat leerbedrijf gedoe nodig was en als het o.k. was zou ze het laten weten. Het antwoord kwam als heel snel via Hyves; het was helemaal o.k.  Het maakte niet uit wat ze ging doen als ze maar een uurtje of tien met mij kon bezig zijn. Misschien (bloosje bloosje..) had ik nog wel andere karweitjes voor haar; ik beheer toch ook het verenigingsgebouw bij de kerk, en ze had gelezen dat ik ook nog wel es iets deed voor Dorcas of zo? Toen gebeurde het. Mijn brein schoot in de vijfde versnelling en de ideetjes dwarrelden opeens voor mijn ogen.  Want inderdaad; ik kon heel veel voor haar doen. Bij een tweede afspraak kwam het thema van haar stage in De Warme Stal, heel  schitterend en welluidend op tafel: Maatschappelijke Verantwoordelijkheid en Hergebruik  
Haha, ja hoor, we zagen het opeens allebei zitten!!

We maakten snel een afspraak voor het eerste karweitje: het klaarzetten van de vergaderzaal, met koffie en alles erop en er aan voor een vergadering. Al doende bespraken we wat er bij het beheren van zo'n verenigingsgebouwtje komt kijken.  't Was gezellig, en ze snapte het ook helemaal; je bent gastvrouw en maakt het zo comfortabel mogelijk voor de gebruikers. Drie kwartier stage. Het tweede klusje was: Mee naar de kleding inzameling van Dorcas.  Na zelf een afspraak te hebben gemaakt met de coördinator van de kledinginzameling, ging ze met mee. Op tijd opstaan in je vakantie... jaja... en een ochtendje kleding sorteren en vouwen in een nauwelijks verwamde ruimte van een landbouwloods.

 

Wat een ervaring. Koude handen, en verbaasd over de vele kleding die mensen weg doen, (oh... zo goed nog..) en ook over de vele vlekken die er toch vaak nog opzitten en die we gewoontegetrouw thuis nog proberen te verwijderen, was ze drie uurtjes verder. Bijna vier uren stage al. De derde klus: Mee naar een van mijn vaste bezoekadresjes; op ouderenbezoek. Leuk! Jong (14) en oud (86) bij elkaar aan tafel en oog en oor hebben voor elkaar. 'Wat wil je worden' en - andersom 'Wat heeft u al veel meegemaakt...!'  Weer een paar uren erbij. De laatste klus was wel de grappigste, vond ik zelf. Via Marktplaats had ik een leuke houten side-table gratis kunnen bemachtigen. Die zou zij gaan wit maken en daarna 'veilen'; de opbrengst zou naar een door haar zelf gekozen goed doel gaan.  Giechel-giechel ....  Op een middag kwam ze met haar kluskleding en heeft heel gezellig op de grond in de woonkamer op een tafelzeil zitten kwasten.

Limonade gedronken, koek gegeten, die altijd nieuwsgierige poes van ons af en toe vriendelijk maar beslist weggestuurd, nog een kopje zelfgemaakte champignonsoep van mijn eigen recept geproefd en lekker gekletst over wat je aan hergebruik etc. kan doen in een noodzakelijke bezuiningingperiode. Met een advertentie voor in de dorpssuper ging ze aan het eind van middag de deur uit. Uiteindelijk heeft de side table € 35,- opgebracht, voor de stichting Petra, een organisatie die hulp biedt aan mensen met psychiatrische problemen, haar zus loopt daar stage....  

Dus zeg nou zelf... was dat iets leuks, of niet! Als klap op de vuurpijl kreeg ik nog een doosje heerlijke 'Merci' voor de moeite; nou nou... smikkel smikkel... Uhm.. uiteindelijk weet ik dus al met al niet, wie er meer heeft genoten...  zij of ik....  giechel giechel..

Ik kreeg vandaag de vraag wanneer er weer es een Blogje kwam. Ik schrok min of meer wakker. Sorry hoor mensjes, wat is er vaak veel te doen en wat schiet er snel iets bij in. Wakkere wekker; hartelijk dank; hier heb ik wat; ik ben van middag voor een workshop/vrijgezellen avondje op zoek gegaan naar klusjes met oude fietsssssssbanden.
Zo'n workshop is in De Warme Stal al es eerder geweest en ik laat jullie delen in de vreugde van het maken van een plantenbakje.

Voor het maken van een plantenbakje van fietsbanden heb je het volgende nodig:

2 strokransen afmeting plm. 25 cm, minimaal 3 binnenbanden van gelijke maat en dikte, binddraad, spelden en/of steekkrammen, schaar, plastic zak, potgrond, plantje, decoratiemateriaal naar wens

Werkwijze:

Leg de 2 strokransen op elkaar. Bevestig ze aan elkaar door de 2 kransen met binddraad te omwikkelen.  Begin en einde van het draad aan elkaar knopen.  De fietsband nemen, het stukje met  het ventiel verwijderen. Nu de band over de hele lengte doorknippen zodat 2 lange stroken ontstaan. Met deze stroken ga je de strokransen omwikkelen.  (Kijk even goed of je de binnen kant of de buitenkant van de band wilt gebruiken. Aan de binnenkant zit talkpoeder, dit geeft een mooi grijs effect. De buitenkant is donkerder. Let er op dat je steeds dezelfde kant neemt en ook dat je eenzelfde soort banden gebruikt. Binnenbanden kunnen qua uiterlijk  nog wel eens van elkaar verschillen.) Zet het begin van de strook even vast met een speld. Wikkel 1x om de krans heen, leg de tweede  slag net op de rand van de eerste; zo gebruik je de band zo effectief mogelijk.  Dit herhalen tot de kransen helemaal bedekt zijn.  Het uiteinde weer vastzetten met een speld of krammetje, liefs een beetje uit ’t zicht.   Werk netjes en gelijkmatig. Als de kransen helemaal bedekt zijn is de opstaande rand klaar.

Nu moet de bodem van de bak worden gemaakt. Dit doe je door onderop je net gemaakte rand een rond vlechtwerk te maken van reepjes binnenband. Leg eerst 2 reepjes als een kruis over elkaar op de onderkant. Zet deze 2 reepjes vast. Ga nu, naar de buitenkanten toe werkend, een vlechtwerkje maken.  Elk reepje aan weerszijden goed met spelden of krammetjes vastzetten. Knip de reepjes netjes bij, zodat het uiteindelijk een gevlochten cirkel wordt.  Als dit klaar is heeft je bak een bodem. Nu gaan we de opstaande rand aan de bovenkant versieren. De bak op de foto is versierd met driehoeken, zodat het idee van een zonnebloem is ontstaan. Heb je fantasie en andere ideeën dan kun je die natuurlijk ook uitproberen.

Als de bak af is leg je er een stevige, gave plastic zak in die je opvult met potgrond.  (Dit om lekken bij het water geven te voorkomen, maar dat zal wel duidelijk zijn.) Plantje naar keuze erin, decoratiemateriaal, zoals mos e.d.  toevoegen  (zorg dat de plastic zak niet meer zichtbaar is) en klaar is kees!

Veel genoegen!!

(en omdat ik dit stukje nog in een documentje had staan en alleen de foto even opnieuw moest organiseren was dit Blogje in minder dan een kwartier klaar... Yep! Heb ik jullie daar zolang voor laten wachten.... foei mij!  :o)