Zoeken in deze blog

donderdag, januari 03, 2019

De Beste wensen en Ontspullen

Allereerst de aller- allerbeste wensen voor het pas begonnen jaar. De zegen van de Heere , die maakt rijk, en Hij voegt er geen smart bij. Begrijp wel dat dat laatste  niet betekent dat er nooit smart is of verdrietige dingen zullen zijn.  Maar wel, dat  al ons geploeter niet de hoofdreden is van alle dingen in Zijn zegeningen-schaal. Die komen van Hem! En zegeningen zijn er! Eelke dag weer. Ook als je elke dag moet zien te overleven met pijn. Of met een chronisch ziek lijf in de bouw toch nog mee moet tot je 67e... Het houdt ons allemaal klein en afhankelijk van de Grote Milde Gever. En Hij regeert. Ook in 2019. En Hij heeft zoveel weg te schenken..


Niemand van ons is het afgelopen jaar uit ons midden weggevallen. We worden dagelijks van alle nodige dingen voorzien. Dingen die we eigenlijk als vanzelfsprekend zijn gaan aanvaarden, zijn heus werkelijk zegeningen!  Bovenal heeft Hij Zichzelf aan ons weggeschonken om weer met ons in vrede te kunnen leven. Zijn Zoon kwam als een klein kindje naar de aarde om de verbroken verhoudingen door Zijn dood weer  te helen. Om klein van te worden, toch.. 

Ooit hadden we, toen ik nog klein was, een dominee, die was bijna twee meter lang. En die zei dan: Als ik dat besef, dan wordt ik zo klein dat ik in een luciferdoosje pas.. Ik kon me er toen niets bij voorstellen, Nu wel. Och ja. Nu wel. Heus.
Na drie jaar noodgedwongen Oud- en Nieuw zomaar stilletjes saampjes te hebben doorgebracht, zijn op Nieuwjaarsdag alle kinderen en kleinkinderen weer gezamenlijk hier geweest en het huisje stond bol van gezelligheid, kopjes koffie en glazen thee of sap, een Maxicosi en een kinderwagenbak, lawaai, speelgoed, jassen, schoenen, half afgekloven oliebollen, verfrommelde servetten, poedersuiker, op de grond gevallen snoepjes, kleurplaten, en kleurtjes, lachende -en zich- achter de schotten onder het schuine dak en achter ons bed en  in de kledingkasten verstoppende kinderen, die opa en oma's huis, met twee trappen, ongetwijfeld nog steeds heel avontuurlijk vinden. Waar ze allemaal hebben gezeten weet ik niet, maar  steeds kom ik een bewijsje tegen van hun aanwezigheid hier of daar, echt zo'n 'AHA', momentje, ๐Ÿ˜‰ En dan glimlach ik dankbaar bij de gedachte aan het plezier dat nichtjes en neefjes met elkaar hebben gehad en dat alles fijn was. Zelf ons aller- aller nieuwste kleinkindje was erbij en o, wat zijn we allemaal bijna gesmolten toen ons lieve 'zorgenprinsesje' met haar op schoot in de stoel zat. Ze legde vooraf instinctmatig een kussentje op haar knietjes, om de 'biebie' een zacht plekje te verschaffen en keek met grote verwachtingsvolle ogen op toen de baby naar haar werd toegedragen. Ondanks alle zorgen die er zijn om zo'n meiske op te voeden in een gezin met nog twee andere prinsesjes, leverde ze hier het bewijs; wat een liefde zit er in dat kleine hartje. Wat deed ze voorzichtig!!! Waarvoor ze uitbundig werd geprezen.

En elk hebben ze zo duidelijk hun eigen dingetjes. De kleine meid van drie kwam zich afvragen of oma niet aan een -nog nieuw- potlood een puntje kon slijpen, waarop oma met de hand op het hart beloofde de volgende keer in de winkel een puntenslijper te zullen kopen. Waarop ze diep knikkend een ander potlood opzocht. Kleinzoon van bijna 7 kwam vragen wie er nou allemaal nog meer zou komen, die is duidelijk aan het proberen de familieverbanden van weerskanten uit elkaar te houden...  en die van twee kwam steeds met een verleidelijk glimlachje vertellen: Oma, ik wil iets... wat natuurlijk duidde op iets om te smikkelen. De oude Fisherprice garage en allerlei auto's uit de kringloop waren een bron van vermaak voor de jongens, en ook de diverse boekjes vonden aftrek voor grote en kleine lezertjes die even een adempauze zochten. Een kleindochter raakte een twee euro munt kwijt, iedereen snaaide lekker van wat op tafel stond, en toen een kind het zoveelste koekje van de schaal pakte en de oplettende vader vermaande: 'dat was de laatste!' bulderden we van het lachen, toen het bijdehandje zei: 'ja klopt, het schaaltje is nu leeg.'  En opa deelde, voor het weg- gaan, aan allemaal een nieuwjaarsfooitje uit, zoals zijn eigen vader dat vroeger ook deed. Dierbare herinnering voor onze eigen kinderen.


Moe was ik wel, toen de laatste de deur achter zich dicht trok. Maar wel heerlijk moe. Ik ben op de bank gaan liggen en was binnen no-time vertrokken en heb een uur liggen snurken als een os. Manlief warmde daarna lekker een kopje soep op, want echt honger heb je niet na oliebollen, flappen, soesjes, en weet ik al niet wat nog meer. Ik niet tenminste. Hij werkte er gerust nog vier boterhammen bij weg. (Een goede eetlust kan zomaar ook een zegen zijn. ๐Ÿ˜…)  Maar het was gelukt en wat voelde ik me dankbaar. Weer zo'n ijkpunt, zeiden we tegen elkaar.