Zoeken in deze blog

maandag, december 15, 2014

Werk, zolang het dag is...



En toen was het jaar bijna voorbij. Ik kan het bijna niet geloven. Een heel jaar! Waar we elkaar fris en fruitig (..) veel heil en zegen toewensten op 1 januari, en we tegen elkaar hebben gezegd: wat er gebeuren gaat weten we niet, God weet het... délen we nu in die wetenschap, tenminste op twee weken na. 

En wat is er veel gebeurd. Niet alleen in onze kleine leventjes, maar ook in de wereld. Mooie dingen maar ook angstaanjagende. Dingen waarvan je jezelf afvraagt; waar moet het heen? Weten we het? Of raken we in paniek? Alles wat zich voltrekt, is ons aangekondigd in dat Boek, dat door sommigen schouderophalend of cynisch 'een boek' wordt genoemd. We weten waar het heen gaat. God, de Schepper en onderhouder, werkt aan op het einde. Op een nieuwe schepping. Een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Wie bij de Bijbel leeft, zal zich dat bewust zijn.  Dat bewustzijn kan dubbele gevoelens teweeg brengen. Zijn we klaar voor Het Einde? En het Nieuwe Begin? De grote ontmoeting met onze Schepper/ Rechter? Elk mens, of hij er aan wil of niet,  zal de rechter moeten passeren... Hebben we Zijn aangeboden verzoening leren aanvaarden? Zo niet, dan zijn we er niet best aan toe. Moeten we niet verbaasd zijn als Hij ons dan echt wegzendt. Zoveel kansen gehad om Zijn troostrijk Woord van verzoening aan te nemen. Bij Zijn wederkomst  moet het in orde zijn. Dan is je laatste kans voorbij. Aangrijpende gedachte. 

Het kan ook zijn, dat je je realiseert dat je alles, wat je nu lief hebt, niet meer zo van belang zal zijn als het nu kan zijn. Wat kun je zielsveel houden van je kinderen man, de schepping, alles wat God je heeft geschonken..  Liefde kan zelfs zo diep gaan dat het bijna pijn doet. Maar, het zal alles in een heel andere orde komen staan. Dat kan een verwarrende gedachte zijn. Een soort heimwee vooraf.  En ons temeer wijzen op wat echt belangrijk is en wat de Eeuwigheid kan verduren: je relatie met God. Ook in je eigen gezin of familie zullen er mensen zijn, van wie je zielsveel houdt, maar die weigeren met God verzoend te worden. Een fatale keuze. Ook met deze grote en onuitsprekelijke nood gevlucht naar Hem.  Dus; bij alles gevoelens die in ons hart kunnen opwellen:  't Hoofd omhoog, het hart naar boven. Nee, ik ben geen dominee. Maar het is toch niet erg als de gedachten over deze dingen ook eens zwart op wit komen te staan. Intussen werken we, zolang het dag is. Met alle ups en downs, Met alle gebreken aan onze kant. Maar ook, met alle genade en goedheid van God.  Die ons ook oproept een licht te zijn in deze donkere wereld. Een weergave van Zijn Licht. Tot aan het laatste moment.  

Ik deel tenslotte een prachtig lied, dat ik  onlangs tegenkwam. Het is in het Engels gezongen, ik heb geprobeerd er een Nederlandse vertaling van te maken. Maar de originele tekst blijft toch het sterkst! En natuurlijk moest ik bij dit lied denken aan de vuurtoren op Urk. ;)

 Ik geef het graag mee, aan het einde van dit jaar.  Met de wens, iedereen aan de andere kant van de jaarwisseling weer in goede welstand te mogen ontmoeten.  



Brightly beams our Father’s mercy,
From His lighthouse evermore,
But to us He gives the keeping
Of the lights along the shore.

Refrain:
Let the lower lights be burning!
Send a gleam across the wave!
Some poor fainting, struggling seaman
You may rescue, you may save.

Dark the night of sin has settled,
Loud the angry billows roar;
Eager eyes are watching, longing,
For the lights along the shore.

Refrain: 
Let the lower lights be burning!
Send a gleam across the wave!
Some poor fainting, struggling seaman
You may rescue, you may save.

Trim your feeble lamp, my brother;
Some poor sailor, tempest-tossed,
Trying now to make the harbor,
In the darkness may be lost.

Heerlijk licht van puur genade
Deelt Gods vuurbaak aan ons mee                                                                              
Maar aan ons gaf Hij als missie:
Wees Mijn baken aan de zee

Refrein: 
Laat uw kleine lamp toch branden
Voor wie worstelt met de dood
Wie een straal zendt langs de golven
Kan zo helpen in de nood

‘t Oog dat staart in zondeduister
Ziet de golf, op dood belust
Zoekt zo gretig naar ‘t gefluister
Van de lichten langs de kust

Laat uw kleine lamp toch branden
Voor wie worstelt met de dood
Zend die straal toch langs de golven
Wees een helper in de nood

Hef je kleine lamp mijn broeder
Wees een gids voor hen op zee
Wie zo noodt: hier is de haven
Leidt hen naar de veilge ree

Laat uw kleine lamp toch branden
Voor wie worstelt met de dood
Wie een straal zendt langs de golven
Is een helper in de nood

8 opmerkingen:

  1. Dank voor deze mededeling. Het is zo als je schrijft. Hoe zullen we het hebben in de dag der dagen? Als we geen acht hebben geslagen op de nodigingen? De Heere geve ons gewilligheid om Zijn woord door het geloof aan te nemen. Een geschonken geloof. Gezegende Kerstdagen en een voorspoedig Nieuwjaar.Jannie.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. OM ONS HEEN, IN KERK, IN BLADEN , JE HOORT HET OPVALLEND VEEL , DE WEDERKOMST VAN DE HEERE
    HET KAN MIJ VAAK ZO BEANGSTIGEN , IK VOEL ME DAN ZO ONTZETTEND WANHOPIG WORDEN .
    OOK ALS IK KIJK NAAR ONZE KINDEREN .....
    NU WEET I,K WEL , DAT WANHOPEN NIET GOED IS , MAAR DAT GEVOEL IS ER WEL !
    IK WEET HET VAAK OOK NIET MEER ....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bedankt voor jullie reacties. Anoniem: Het gevoel van wanhoop herken ik zo goed uit mijn kinder- en tienerjaren. Echt, ik was er soms misselijk van, zo allesoverheersend was de angst. Want, wie, zolang hij nog niet verzoend is met God, zou niet sidderen? En toch heb ik geleerd, dat dát niet de reactie is die God bij ons wil losmaken. Hij wil ons niet in de wanhoop storten. Integendeel, Hij wil dat we bij Hem om redding komen. Zomaar, zoals je bent. Met al die noden, met al die ellenden en al dat gemis. Dat we geloven dat Hij het meent, als Hij zegt: zo je Mijn stem dan heden hoort, geloof nou eens Mijn heil- en troostrijk woord. Hij is niet op onze ondergang uit. Anders had Hij het geen Kerst laten worden. Alles wat Hij had, naar deze vervloekte aarde gestuurd, waarin Hij de afgrijselijke zondewalmen moet inademen.. en vergankelijk vlees moest aannemen om zo de weg naar Gods hart weer vrij te maken. Laat al die dingen diep tot je doordringen, en je mag weer moed vatten. Ook voor je kinderen. En ja, ik ben ook moeder. Mét zorgen. Echt waar. Soms zo bang en zo moe. En toch, ook daarmee naar Jezus! Ach, waarmee moeten we eigenlijk niet naar Hem? En wie zo tot Hem komt, nee, die zal Hij niet uitwerpen. Sterkte hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Idd. Heleen.
    Hem aanlopen als een waterstroom. Maar het valt niet mee van mijn kant. Eigen baas zelf regelen. Maar als je ziet dat Hij ook in het tijdelijke voorziet.wie zIjn wij dan weer. Zelf kunnen we het niet.
    Ds zei eens: we hebben geen vrijetijd. ALs je tijd over hebt is het tijd om met Hem bezeig te zijn.
    Zoiets was het. En het is waar hoor.
    Groet uit de kou,
    WIlma

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hallo Wilma, wat leuk een reactie uit de koude verte... Dat we zelf tot weinig in staat zijn ontdekken we dagelijks opnieuw, soms zo pijnlijk. Maar een heilzaam proces, om zodoende alles van Hem te verwachten. Zo bijzonder om door jouw berichtje weer eens te ervaren dat dat wereldwijd de ervaring is, en dat we ook wereldwijd Hem nodig hebben... Mooi ook die opmerking, van de Ds. Ik kan me er hartelijk in vinden! Hartelijke groet, Heleen

    BeantwoordenVerwijderen